İÇİMDEKİ MÜEBBET


Ne mermer sütunlar var, ne yüksek kürsüler,
Kendi göğsümün kafesinde kurulur o mahkeme.
Güneş batınca başlar asıl cümbüş, asıl keder,
Tanıklar hatıralardır, inkar edemezsin hiçbir kelimende.

Savcı en sert soruları sorar, en zayıf yerinden,
Sanık koltuğunda bir ömür, başı öne eğik durur.
Bir pişmanlık yükselir ruhun en derinliklerinden
Zamanın kırbacı iner, vicdanın kalbine vurur.

Hakim benim, kalem bende; kırılsa da verilecektir karar,
Kendi hükmümü giyerim, kimseler duymaz sesimi.
Bazen bir bakışla asılır insan, bazen bir ahla cehennemde yanar,
Kendi hücremde sayarım, bir ömür gibi gelen nefesimi.

Beraat etmek ne mümkün, delil dolu her köşe,
Hüküm yiyen de benim, infazı bekleyen de...
Dışarıda hayat akar, sahte bir gülüşle yapmacıktan bir neşe,
Asıl zindan burası, aldığım nefes bir yük olmuş yorgun bedende.