Bir Gün Belki
Ben Kız Kulesi olsaydım,
sen İstanbul
ve ben sana,
en çok yakışan yalnızlık gibi değil artık
bir gün tamamlanacak bir cümle gibi
yerleşirdim denizin ortasına.
Beklerdim yine,
ama bu kez
gelmeyecek olanı değil
gecikmiş olanı beklerdim.
Zira bazı aşklar
geç kalır sadece,
kaybolmaz.

Ben ışığımı yakarken gecelere,
bu kez inat için değil,
yolunu bulasın diye yakardım.
Sen İstanbul,
ben sana uzaktan bakmanın
en güzel haliydim belki
ama içimde
hep bir adım daha yaklaşma isteği vardı.
Dalgalar bile değişirdi zamanla,
eskiden ayıran o su
şimdi bir yol gibi uzanırdı aramıza.

Martılar artık
mesafeyi anlatmazdı,
yön gösterir aramızdaki aşkı taşırdı ağızlarında.
Ve ben her akşam sana
aynı soruyu sormazdım artık
çünkü bilirdim.
Bir gün
kalabalıklarından yorulacak,
bir gün
herkesin biraz olduğu o şehirden
bir tek bana gelmek isteyecek olmanı.
İşte o gün
ben hâlâ burada olacağım.
Ne kırgın,
ne vazgeçmiş
sadece
biraz daha inanmış.

Rüzgârla konuşurken bile
sesim değişirdi.
Bak, derdim,
O artık bana ait değil demiyorum…
henüz bana gelmedi sadece.
Ve ben her gün
biraz daha sana benzerken,
içimde sakladığım bir ihtimal büyüdü.
Belki bir gün
sen de bana dönüşmeyi denersin.

Belki bir gece
şehir susar,
dalgalar çekilir,
ve aramızda ilk kez
gerçek bir yol açılır.
İşte o an,
ben artık sadece bir kule olmam
sen de sadece bir şehir.

Ve biz,
ilk kez
aynı yerde başlarız.
O zaman sana şöyle derim.
Ben sana hep yakıştım İstanbul
Oysa sen beni giymeye değil,
sadece uzaktan seyretmeye alıştın.
Ve en önemlisi sen,
en sonunda
beni seçtin.
Sende benim gibi sevdin.