“Unut” derken o dudaktandökülensözler.
Zehirli bir ok gibi saplandı aha şurama,
Ne kolaydı söylemek; bir kalemde sildin beni.
Yaşanmadan bitti saydın ölümsüz sevdayı,

Duymadın hiç yüreğimde kopan fırtınayı.
Bir an içimden, “Kahrolsun bu aşk!” dedim,
Ama kilitlendi dudaklarım, sustu dilim.
Bıraktım artık mahşere bu yarım kalan sevdayı.

Sen bilmedin bağrımda büyüyen o yarayı.
Keşke düşmeseydi adın dilime,
Bakmasaydım o telefonda ki kayıtlı resmine.
Gömülseydim sessizce karanlık bir çukura.

Şimdi sen
Çaresi olmayan bir yara gibisin içimde,
Her gün sızlar sol yanım derinden derinden.
Unutabilsem düşmezdim o karanlık sokaklara,
Esir etmezdim kendimi kadehlere, bir sigaranın dumanına.

Yıllar geçti hâlâ dinmedi yüreğimdeki sızı,
Sakladım resmini, gözüm görmesin diye.
Adın paslı bir mıh gibi çakılı durur solumda,
Bir hıçkırık düğümlenir her nefesimde.

Artık gitmiyorum o eski parka,
Sensiz her sokak hüzün kokuyor bana.
Hayatımda yoksun belki bundan sonra,
Unutmak mı? Asla… kalbimde iyi olmaz yarasın unut deme.

İzzet Gayretli
T.R. 04.10.1998