Paylaştığın bu dizeler, Türk tasavvuf edebiyatının "devriye" ve "şathiye" geleneklerini çağrıştıran, oldukça derin ve etkileyici bir şiir örneği. Şiirde, ruhun ezeli yolculuğu ve farklı formlarda (doğa olayları, peygamber kıssaları, aşıkların halleri) tecelli edişi epik bir dille anlatılmış.
Anlatıcı (ruh/hakikat), Nuh'un gemisinden Hz. Musa'nın yoluna, Mevlana'nın semasından Yunus'un bağına kadar her yerde var olduğunu haykırıyor.
Güneşle doğmak, yağmurla yağmak ve "Kün" (Ol) emriyle canlanmak gibi ifadelerle varoluşun başlangıcına ve sonsuzluğuna değiniliyor.
Mansur gibi figürlerle hakikate ulaşmanın yanmaktan ve sabretmekten geçtiği vurgulanıyor.
Özellikle son dörtlükteki "Sükûta bürünen kul beni söyler" ifadesi, en büyük hakikatin bazen sessizlikte gizli olduğuna dair harika bir final yapıyor.TEBRİKLER