Bu gece sustu her şey benden yana
Adımı bilen yok, derdimi soran da
Bir gölge gibi geçtim aynalardan
En çok da kendime yabancıyım bu aralar

Çok şey söyledim içimde kalana
Az şey kaldı tutunacak yarına
Bir yanım alıştı gitmelere
Bir yanım hâlâ “kal” diye ağlar

Geceler yalnızlarındır
Sessizliğin dili olur bu vakitlerde
İnsan kendine daha çok denk gelir
Yürekte ne varsa dökülür karanlığa

Sonbahar yalnızları anlatır
Düşen her yaprak bir vedadır
Gidenin ardından bakmayı öğretir
İçinde kalan yarım cümleleri

Kalabalıklar içinden geçtim
Herkes bir şey anlatıyordu, kimse dinlemiyordu
Bir ben kaldım içimdeki boşlukla
Bir de gecenin bitmeyen soruları

Sevmek bazen susmakmış meğer
Belli etmeden yanmak, küllenmek
Adını anmadan özlemek
Ve alışmak yokluğuna yavaş yavaş

Geceler yalnızlarındır
Uykular küser, hayaller dağılır
Saatler durur gibi olur
İnsan en çok kendini bekler

Sonbahar yalnızları anlatır
Rüzgâr bile tanır bu hali
Gidenin izi kalır her yerde
Dönmeyeceğini bile bile

Ne bir hesap sordum hayata
Ne de bir bedel istedim
Sadece biraz anlaşılmak
Biraz da unutulmamak istedim

Geceler yalnızlarındır
Kırık cümleler dizilir sabaha
Kimse duymasa da
Kalp her şeyi söyler

Sonbahar yalnızları anlatır
Gülüşlerin neden eksildiğini
Neden herkes biraz yarım kaldı
Ve neden bazıları hep yalnız
Hasan İsra Yıldırım (cy)