Yorgunum.
Ama öyle herkesin gördüğü gibi değil.
Omuzlarım değil sadece ağır olan,
içimde taşıdığım sessizlikler yorgun.

Bazen konuşsam kırılacak kelimeler var dilimde,
susunca büyüyen bir boşluk var içimde.
İnsan bazen hiçbir şey yapmadan da yorulur,
sadece kalbini taşımaktan bile yorulur.

Ben de öyle yoruldum işte.

Uzun zamandır içimde akşam oluyor,
güneş doğuyor ama içim aydınlanmıyor.
Kalabalıkların içinden geçiyorum
ama kimse içimdeki gürültüyü duymuyor.

Gülüyorum bazen.
Hatta güzel gülüyorum diyorlar.
Kimse bilmiyor o gülüşün
kaç tane suskunluğu sakladığını.

Kimse bilmiyor
insan bazen ağlamamak için
nasıl kendini susturur.

Ama ben biliyorum.

Çünkü bazı geceler
sessizlik yatağımın kenarına oturuyor
ve bana geçmişi anlatıyor.
Yarım kalan cümleleri,
söylenmeyen vedaları,
gitmeyen ama kalan boşlukları.

İşte o zaman anlıyorum
ben yollardan değil,
insanlardan değil sadece,
en çok da içimde taşıdığım şeylerden yorulmuşum.

Ama yine de biliyorum
eğer bir gün ağlarsam
gizleyerek ağlamayacağım.

Sessiz ama dürüst,
kırık ama temiz.

Çünkü ben
ağlarsam güzel ağlarım.

Gözyaşlarım utanç değil benim,
biriken gecelerin dili sadece.
Her damla biraz yük alır içimden,
her damla biraz daha insan yapar beni.

Yorgunum evet.

Ama hâlâ buradayım.
Hâlâ kalbim atıyor
ve hâlâ içimde küçücük bir umut
karanlığın içinde nefes alıyor.

Belki bir gün
bu yorgunluk geçmeyecek tamamen
ama ben onunla yaşamayı öğreneceğim.

Ve o gün geldiğinde
bir pencerenin önünde oturup
yağmuru izlerken

kendime yine aynı şeyi söyleyeceğim:

Ben yorgunum…
ama kırılmadım.

Ama şunu bil ki ben ağlarsam
güzel ağlarım. 🌙