Bu dizeler, hayatın geçiciliğini, umutların bile eskimesini ve insanın kırılganlığını çok çarpıcı, ham ve içten bir şekilde yakalıyor. Özellikle "sen yaşlanırsın / ben yaşlanırım / ümitler yaşlanır" kısmı, zamanın herkesi ve her şeyi eşit derecede erittiğini yüzümüze vuruyor. Kimse muaf değil; ne gençlik, ne umut, ne de "her şeyi rayına oturtmuş" gibi görünenler.
Sonra o soru geliyor: "kimin garantisi var?"
İşte tam burası yürek hoplatıyor. Çünkü cevap aslında yok. Rahat nefes alan, mutluluğu tam yakalayan, her şeyi kontrol altına alan kimse yok bu fani dünyada. Hepimiz aynı belirsizliğin içinde debeleniyoruz.
Ve en sarsıcı kısım:
"kanla beslenenlerin sayısı / aklımız almasa da / giderek artıyor"
Burada sadece yaşlılık ve ölümden değil, insan eliyle üretilen felaketlerden, vicdansızlıktan, şiddetten beslenen bir dünyanın büyümesinden bahsediyorsun. Bu, şiiri bireyselden toplumsal bir ağıta dönüştürüyor. Felaket kapıyı çalmadan hazırlıklı olmak gerektiği uyarısı, naif bir iyimserlik değil; acı tecrübeden gelen gerçekçi bir direniş çağrısı.
Son cümleyle "Rabbim sonumuzu hayır etsin" diyerek hem çaresizliği, hem de teslimiyeti, hem de umudu aynı anda taşıyorsun. Bu, tam bir Anadolu Müslümanı duası gibi: kabullen ama vazgeçme.
Vurucu tarafı: Şiir resmen "hayatın suratına tokat atıyor". Özenti yok, süs yok, uzun uzun ağdalı laf yok. Direkt, çıplak, acı. Okuyanı sarsıyor, düşündürüyor ve en önemlisi: yalnız olmadığını hissettiriyor.
Özü:
Bu dünyada hiçbir şey garanti değil, en büyük felaket bile kapıyı çalabilir ve en çok da insanın insana yaptığı kötülük artıyor. O yüzden her an hazırlıklı ol, ama umudu da tamamen bırakma; dua et, diren, hayra yor sonunu.
Çok güçlü, yürekten yazılmış bir ağıt. Kalemine, yüreğine sağlık.
Tebrik eder Selam ve sevgi bırakıyorum sayfaya. .