Ey gözlerinle başlayan fecr-i âhır,
Sen ki bir bakışta yakarsın ömrümü,
Gönlümün tahtına kurulmuşsun ansızın,
Ne taht kaldı bende, ne taht kuran ben şimdi.

Bir yaz akşamıydı, gölgeler uzun,
Bahçede yasemin kokusu ağır ağır,
Sen geçtin yanımdan, rüzgârın perisi gibi,
Ve durdu zaman — ah o duran zaman!

Gözlerin değdi bana, bir ok gibi geçti,
Göğsümde kanadı açıldı yaramın,
Kanadı değil, yangın oldu o yara,
Alev alev sardı damarlarımı.

Aşkın âhı tuttu bizi, sevgilim,
Ne kurtuluruz ne kurtulmak isteriz artık,
Bir zincir ki görünmez, ama ağır,
Boynumuza dolanmış, ruhumuza nakış.

Hatırlar mısın o geceyi, ay solgundu,
Sözler dökülmedi dudaklarımızdan,
Fakat gözler konuştu, fısıldadı kalpler,
Ve anladık ki bu, sonsuzluğun eşiği.

Sabah oldu, ayrılık saati geldi,
Sen gittin, ben kaldım gölgemle baş başa,
Ama gitmedin aslında — içimde kaldın,
Her nefeste sen, her düşte sen, her âh’ta sen.

Günler geçti, aylar geçti, yıllar mı geçti?
Bilmem, zaman aşkın elinde oyuncak artık,
Bazen bir bahar dalı gibi taze gelirsin,
Bazen kış rüzgârı gibi yakıcı eser adın.

Ey zalim güzel, ey merhametsiz peri,
Neden bu kadar acımasızca sevdin beni?
Bir gülüşünle diriltirsin, bir susuşunla öldürürsün,
Ve ben yine de şükrederim bu cellatlığa.

Aşkın âhı tuttu bizi, sevgilim,
Ne kurtuluruz ne kurtulmak isteriz artık,
Bir yangın ki sönmez, bir deniz ki taşar,
Bir dua ki kabul olmaz, ama bırakılmaz.

Bazen düşünüyorum: ya karşılaşmasaydık?
Ya o akşam başka bir yoldan geçseydin?
O zaman bu kalbim hâlâ uyur muydu?
Yoksa bu yangınsız hayat daha mı iyiydi?

Hayır, hayır — bin kere hayır derim buna,
Sensiz geçen her ân bir boşluk, bir hiçlik,
Seninle yanan bu can, seninle anlam buldu,
Seninle ahretti, seninle cennet oldu.

Gel, bir daha bak bana o eski gözlerle,
Bir daha yak beni o eski ateşle,
Aşkın âhı tuttu bizi, bırak tutsun,
Bu yangında yanmak, en tatlı kurtuluş olsun.

Ve eğer bir gün veda etmek zorunda kalırsak,
(O gün gelirse, ki kalbim inanmaz buna),
Son nefeste bile senin adın olsun,
Son bakışta bile senin hayalin dursun.

Ey gözlerinle başlayan fecr-i âhır,
Ey gönlümün tahtına kurulmuş ebedî sultan,
Aşkın âhı tuttu bizi, sevgilim,
Ve biz bu âhta razıyız, razıyız ebediyen.