I
Gece yarısı bir tel koptu bağlamamdan
Kan revan içinde kaldı mızrabım
Dedim ki tellere: "Söyleyin Nihal’e"
Yankılandı dağlarda gamlı sedam

Nihal dedim, nihal oldu gönül
Nar-ı beyza düştü bu viran özüme
Bir bakışın yetti bin yıllık ömrüme
Cemaline müştak nice yıl oldu

II
Tenin bir inceliktir elif gibi elif
Boynun İrem bağında yasemin dalı
Her kıyamın kıyamet bana, ne bileyim
Sensin çağımda çağrımda o sonsuz anlam

Dudakların şerbet-i lâ’l-i gülnar
Gözlerin meyhanesi sürmeli hüsnün
Saçların Leyla’dan yadigar zülüf
Kokun Mısır’dan gelir amber misali

III
Ey Nihal, ey nazlı yar, ey gönül mülkümün sultanı
Seninle başladı bu dünya, seninle biter
Aşkın dağlar deldi geçti Kerem’in bağrı misali
Ben yanarım kül olurum üfler yeniden diriltirsin

Nefesin nefestir can bağışlar ölüye
Elinde İsa’nın soluğu sanki
Bir lâhzada hem helak hem vuslat
Bir nefeste hem hicran hem visal

IV
İkrar verdim sana meyhanede, dem senden
Saki sensin, bade sensin, kadeh sensin de
İçerim içerim kanmam bu aşkına
Sarhoşluk yetmez, cezbe gerek

Yürüdüm yürüdüm dost iline doğru
Nihal dediler kapıda, açıldı perdeler
Hicap kalktı aradan, gördüm cemalini
Sen ben idin, ben sen idik, ne tuhaf

V
Kırklar meclisinde bir el kalktı
Sundu badeyi mest-i medhuş oldum
Çıktım semaya yedi kat arş boyu
Nihal dedim, indim yine Nihal’e

Çünkü aşk dediğin bir sırdır Nihal
Ne anlatılır ne dinlenir ne bilinir
Ancak yanar içer yanar dökülür
Dilde tel, telde tını, tınıda aheste

Sazımın telleri aşkınla titrer Nihal
Dağlar selam eder sana, yıldızlar yol
Ben bir kuldum kapında divane
Âşık ettin kendine, ne güzel, ne güzel