Ve tesbihin
Son taneleri parmaklarımda değil artık,
Kalbimin nabzında döner.
Söz yorulunca susar dil,
Susunca konuşur hakikat.

Adımı unuturum kapında,
Beni bana sormazsın diye.
Ne istediğimi bilmez hâle gelirim
İstemekten vazgeçince
İsteyenin kim olduğunu öğrenirim.

Dünya, omzumdan kayan bir gölge
İkindi vaktinde uzayıp kısalan.
Ne alsam eksik,
Ne bıraksam ağır
Sana varmıyorsa.

Bir seccade sererim gecenin alnına,
Yıldızlar şahit,
Gözyaşım mürekkep olur
Yazılmamış duama...
Zira,
Okuyan Sensin.

Bana verilen her şey
Beni senden alıkoyan bir imtihan;
Benden alınan her şey
Sana açılan gizli bir kapıymış,
Geç anladım.

Aşk sandığım nice ateş
Külünü bıraktı avucumda.
Oysa sen;
Yakmadan ısıtan,
Söndürmeden aydınlatansın.

Yol dedikleri
Adım adım tükenen bir benmiş.
Her vazgeçişte
Biraz daha sana benzeyen
Bir boşluk kalmış geriye.

Ve şimdi,
Tesbihin son taneleri
Ne sayı bilir ne zaman:
İlâhî!
Ente maksûdî ve rızâke matlûbî…

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(24 Şubat 2026)