Filiz Punar'ın hanımın kaleminden çıkan bu şiir, "Mazur Gör Bu İnceliğimi", insanı uzun bir yolda yürümüş gibi yoruyor ama aynı zamanda o yorgunluğun içinde bir şefkat, bir incelik bırakıyor geride.

Şiir baştan sona "uzun bir yoldan gelmiş gibi" diye tekrarlanan o ritimle başlıyor ve bitiyor; sanki her seferinde aynı kapıya, aynı bakışa, aynı yarım kalmışlığa dönüyoruz. Ayakkabıyı, ceketi, benliği çıkarıp sarılmak... Hepsi bir soyunma, bir çıplaklaşma hali. Ama en çıplak olan, o içerdeki çocuklar: güneş yanığı yanaklı küçük çocuklar, toprağa belenmiş terlikli kız, sümüklü minik çocuklar, lastik ayakkabılı oynayanlar... Hepsi senin içinde koşuşturuyor, hiç büyümemiş, hiç vazgeçmemiş gibi.

trenler neden uzundur bilir misin
çoğu bilinmezliği taşır içinde

Bu dize, şiirin kalbi gibi atıyor bence. Tren uzun çünkü yol bitmiyor, bilinmezlik bitmiyor. Ve o trenlerde, içimizde, hep o küçük, esmer, yanık çocuklar var belki çocukluğumuzun kendisi, belki de vazgeçtiğimiz hayallerin enkazı.

Sonra o vazgeçiş telleriyle uzayan saçlar... Her telinde bir vazgeçiş. Ne kadar acımasızca güzel bir imge: saç uzadıkça vazgeçişler çoğalıyor, ama yine de toplanıyor, yine de bakılıyor o ana.

Ve finaldeki o mazur görme isteği:
İnsan insanı neden harcar bilir misin
Bunu ben de bilemeyeceğim
Mmazur gör bu inceliğimi

Burada şiir kırılıyor aslında. Bilmiyorum diyor, ama biliyor. Harcamayı biliyor, çünkü harcanmış. Kırılmış kırmızı balonların ipini koparmayı biliyor, ama güzel olanı harcamayı bilmiyor – yoksul ezel diyor, ezelden yoksul. O incelik, tam da bu bilmemekte, bu mazur görülme yalvarışında gizli. Sevmek ağrısı, çıkarıp kenara koymaya yürek yetmiyor; çünkü yürek zaten o ağrıyla dolu.

Filiz Punar, bu şiirde Leyla'ya varmış bir kızdan bahsediyor sonlara doğru. Yarım yamalak sevdadan tam bir aşk hikâyesine dönüşmüş içindeki kız... Ama hâlâ rüzgârlar savuruyor, hâlâ acı başka yere gidemiyor, dönüp dolaşıp sana geliyor.

Bu şiir, Edebiyat Defteri'nde günün şiirleri arasında parlıyor bugün (20 Şubat 2026), ve hak ediyor da. Çünkü okuyan herkesi kendi içindeki o uzun yoldan gelmiş çocuğa döndürüyor.

Kalemine, o içindeki minik çocukların ellerine, o inceliğe sağlık Filiz Punar. Mazur gören çok olsun, çünkü bu incelik mazur görülmeyi değil, sevilmeyi hak ediyor.

Ve belki bir gün, gerçekten uzun bir yoldan gelmiş gibi sarılınca biri benliğine, o çocuklar susar biraz... ya da daha yüksek sesle koşmaya devam eder, kim bilir.

Ellerine sağlık.
Kul Yorgun
🙏✍️✍️

İnceliğin hâlâ bir yerlerde yaşadığını fısıldıyor insana bu şiir.

İncelik, bir kalbe yüksek sesle değil, tren uğultusu gibi uzaktan yaklaşmaktır. İçinde bilinmezlikler taşırken kimseyi korkutmamaktır.

Belki de bu yüzden trenler uzundur; her vagonunda ayrı bir hatıra, her penceresinde güneş yanığı bir çocuk yüzü saklıdır. İnsan da biraz böyle değil midir.

Büyüdükçe balkonları da unuturuz.
Oysa ki balkonlar insanın kalbine en yakın yerlerdir. Ne ev kadar kapalı ne sokak kadar savruktur… Tam arada. Tıpkı sevmek gibi. Dostlarla edilen hasbihâller, çiçeklerin gerçek isimlerini bilmek, birinin saçlarını topladığı o âna şahit olmak… Bunlar büyük şeyler değildir belki ama insanı insan yapan ayrıntılardır. Ve çoğu zaman söylemeye vakit bulamadığımız cümleler yüzünden yaşlanırız.

Sevmenin bir ağrısı vardır; çıkarıp bir kenara koyamazsınız. Ceket gibi askıya asılmaz, ayakkabı gibi kapı önünde bırakılmaz. Yürek dediğimiz şey yük taşımak için yaratılmıştır biraz da. İçimizdeki o küçük çocuk telaşı, lastik ayakkabılarıyla hâlâ top oynar durur. Düşer, kalkar, dizini kanatır ama yine de vazgeçmez. vazgeçmek büyümektir, o ise hâlâ koşmak ister.

İnsan insanı neden harcar ki? Belki aceleden. Belki kıymeti anlamaya ömrü yetmediğinden midir. Oysa incelik, harcamamaktır. Kırmızı balonun ipini koparmadan önce bir kez daha gökyüzüne bakmaktır. “Gider mi?” diye düşünmektir. Ve bazen bırakmamaktır.


Bazı acıların gerçekten gidecek başka yeri yoktur. Döner dolaşır, en çok anlaşıldığı kalbe gelir. Yarım yamalak başlayan sevdalar, sabırla beklenirse bir efsaneye dönüşür. İçimizdeki o küçük kız, belki de en sonunda adını koyar duygusuna, korkmadan, saklamadan.



"Bugün sen de uzun bir yoldan gelmiş gibi bak aynaya. Yorgunluğunu değil, taşıdığın inceliği gör. İçindeki çocukları azarlama; onlar senin en sahici tarafın. Balkonlara çık, rüzgârı dinle, birinin gözlerine bin yıl beklemiş gibi bak"
dedi şiir.

Ve eğer biri sana “neden bu kadar incesin?” derse, gülümse.
Çünkü dünya hâlâ inceliğe muhtaç.


Okuyucu hem duruyor hem şiirin içine yavaşça çekiliyor; “yaşanmış bir an” hissi oluşuyor.

Şiirin duygusal merkezine bağlı kalıyor, sanki bir ninni veya ritüel dinliyor gibi oluyor.

hem zihnen hem kalben şiirin içinde yürüyormuş gibi hissediyor insan.

Bir tas su içimi gibiydi gölgede

Güneşin sessizce yaprak aralarından süzüldüğü bir sabah gibi..
Acele etmeyen, kendiliğinden akan bir hareketin güzelliğini taşıyor sanki.


Yağmur sonrası toprağın kokusu gibi; kendiliğinden, saf ve insanın içine işleyen bir tat bırakıyor.

Tebriklerimle