Gözlerime izin düşmüş bir kere,
Hangi aynaya baksam sende durur hayalim.
Gidersen sırrı dökülür ömrümün,
Kurur bahçemdeki o kadim çınarlar.
Ay kararır, güneş puslu bir sızı olur,
Gökyüzü çöker, kanadı kırılır kuşların;
Bu koca dünya dar olur bana,
Vatansız kalırım gidersen.
Bir az bekle
Bu sözler sana, ey içimdeki sızı!
Gidersen yıkılır sığındığım o kaleler,
Kilit vurulur gönlümün kapılarına.
Sığmam artık ne şehre ne kitaplara;
Bu ilk feryadım, bu ilk bozgunum olur.
Alıcı kuşlar gibi çöker üstüme yalnızlık,
Deli bir sağanak başlar içimde;
Yıldırımlar düşer ömrüme gidersen.
Kaçar bereketi toprağın
Her damla senin ismini damlatıyor toprağa,
Halka halka yayılıyor hasretin özüme.
Gidersen bendinden taşar bu dertli nehir,
Bu şehrin damarlarından can çekilir.
Kurtlar sofrasına kalır masum yanlarım,
Bahar yüzü göremem gidersen.
Kal gitme
Çiy taneleri birikir kirpiklerimin ucunda,
Bu ilk fırtınam, bu ilk açık denizim.
Buralardan geçmemişse senin yolun,
Ben hangi izin peşinden giderim?
Dikenler kanatır yalın ayaklarımı,
Yüzümdeki o gülüş solar, çöle dönerim.
Sakla bu aşkı, sadece sende kalsın;
Kimseler bilmesin, rüsva olurum gidersen.
Bu şiirde
Ufuklar çoktan siyaha bürünmüş,
Ben hâlâ ilk ışığın sökmesini beklerim.
Çok uzaklarda bir türkü yanar bozkırdan,
Şavkı vurur yüzüme, senin gülüşün sanırım.
Durup dururken bu suskun yüzüme,
Bu hüzün neden misafir gelir?
Öksüz kalır, ağlarım gidersen.
Bu şiir sana sevdalım;
Gülüşündeki o bahar dalları benim.
Ben seni çok sevdim, yüreğimi koydum ortaya;
Ya sen, hiç böyle candan sevilmedin mi?
Bu ayrılık, bu amansız sürgün;
Seni benden, ruhumu bedenimden,
Söküp alabilir mi gidersen?

Salim Erben