ne güzel severdik biz
tane tane menekşe toplardık kilometrelerce yürüyerek
bahçemiz yoktu ki menekşeleri desteleyecek
ter akardı alnımızdan
kıpkırmızı olurduk
ara sıra papatyalar rol çalardı menekşelerden
bilmezdi sevilenler sevildiğini o zamanlar
bilse ne olur
en fazla uzatılmayan elin tokalaşma hayaliydi yaşanan
birde dokunduk mu dostça eline
temizleyemezdi hiç bir su
yar in kokusunu,
menekşe kokar mı derler
sevda ile toplanan demeti görmeyenler
çok menekşe demetim oldu
çokça da papatya
benim kalbim hep bahardı
topladığım menekşelerin kokusu
bir tek bende yaşadı
sevgililer gününüz kutlu olsun
ellerini tutmaya kıyamadıklarım


(iki kurşun yedim
Biri doğumumda
Diğeri ölümüme yakın
Bilmiyorum hangisinde canım daha çok yandı
Kimsesizlik mi
Yürekteki yük mü
Son ders olarak anlıyor insan
Sevilmeyi bilmeyen
Çok severmiş)