Antikalar arasındaki kutsal figürler

Sevgiye boğmak ve sevgide boğulmak istiyorum,
Açlıkların pençesinde eriyorum.

Acımasızca öldürülüyorum,
Merhamet ediyorum.

Kendi yolumu çiziyorum,
Ama hala kaybolmuş hissediyorum.

Kutsal Anne’ye dualar ediyorum,
Şefkatle saçımı okşasın diye.

Kendini gösteriyor bana;
Portrelerde,
Heykellerde,
antikacılarda.

İçeriye ağırlıyor beni,
Tam aksine kıymetini takdir etmeye cüret edenin.

Ağır bastı gururum, annemin sözünü dinlemekten.
Terk ettim orayı,
Arkama bile bakmadan,
Tek kelam etmeden,
Kalbime saplanan soğuk hançerle.

Davetkârdın,
Aydınlıktın,
Karanlıktı,
Kutsaldın.
Lakin sana da paha biçtiler,
Aynı bana yaptıkları gibi.
Dışarıdan izlediler,
Ama görmeyi denemediler.
Sonra da çekip gittiler
Bizi bizden başkası anlamaz anne,
Kutsal figürler vardı bugün
antikacıda.

Yorgun annem,
Kimse seni kurtaramadı.
Fakat sen kurtarıcı figürüydün herkesin,
Görev bildin kendine.
Tanrı yazdı kaderini,
Kederini de bana.
Oğlunu çarmıha geriyorlar,

Merhamet ediyor
Acımasızca öldürülüyor

Gelmiyor elinden çare,
İzlemekten başka.

Yalnız fısıltılarını duyabiliyorum anne,
Lakin bu sığ dünya daha fazlasına izin vermiyor.

Kendi yolumu çiziyorum,
Ama hala kaybolmuş hissediyorum.
Ben de kendi yolumu çiziyorum.

Ama inan bana,
Seni anlıyorum anne.