Hayatımızın her anında
Bir ayağımız masallarda,
Bize yalan söylemeyi güzel gösteren
Ucuz umut hikâyelerinde.

Bir ayağımız uçurumlarda,
Düşmekten değil,
Düşerken ses çıkarmaktan korkarak
Tutunuyoruz hayata.

Masallar sabrı öğretti sandık,
Meğer sadece beklemeyi öğretmiş.
Uçurumlar konuştu sonra,
“Bekleyen değil, düşen öğrenir” diye.
İnandık;
Çünkü başka seçeneğimiz yoktu.

Kaybettik;
Çünkü bu düzen kazanan sevmezdi.
Kalbimiz ikiye bölündü,
Bir yarısı hâlâ inanmak ister,
Diğer yarısı kimseye
Adını bile vermez artık.

Yorulduk ama duramadık,
Durmak lüks,
Çöküp kalmak ayıptı bu hayatta.
Ayakta kalanlara güçlü dediler,

Kimse neden hâlâ ayakta olduklarını sormadı.
Bazıları masalda boğuldu,
Gerçeği hiç görmeden.
Bazıları uçurumdan sağ çıktı,
Ama içinden biri öldü.

Biz ikisini de gördük,
O yüzden gülüşümüz sert,
Sessizliğimiz tehdit.
Masala da inanmayız artık,
Uçuruma da diz çökmedik.

@NURAL BEKTAŞLI