Yüreğinize sağlık şiiriniz, çocukluk aşkının masumiyetini ve zamanla büyüyen hayallerin kırılganlığını anlatıyor.
Geçmişin saf duygularını bugünün özlemiyle harmanlayarak içten bir nostalji yaratıyor.

Kaleminize sağlık. 'Altı yaşındaydık ama hayaller daha büyüktü' dizesiyle, aslında hepimizin içindeki o 'hiç büyümeyen ama hep orada bekleyen' çocuğun elinden tutmuşsunuz. Kara gözlere ve beldeki saçlara saklanmış o tertemiz sevda, mısralarınızda hiç betonlaşmayacak bir kır gibi yeşermiş. Tebrik ediyor, saygılarımı sunuyorum.

Değerli dost kaleme merhaba
Her zaman ki tat ve deminde şiirin
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

sevmeler vardır,
adını koymadan yaşanır.

henüz kelimeler ağır, duygular ise fazlasıyla büyükken,
çocukluk dediğimiz şey belki de budur diye düşünürüz.
hissettiğinizi anlatacak kelime yoktur ama kalbiniz bütün yetişkinlerden daha cesurdur.

çocuk kalbi tuhaftır, utanmayı bile sevimli taşır.
gamzeler, kaçırılan bakışlar, çatık kaşların ardına saklanan bir gerçekten seviyorum cümlesi…


büyüklerin yıllarca arayıp bulamadığı hakikat,
bir çocuğun gözlerinde apaçık şavkarıverir işte.


henüz 'büyükler gibi sevmeyi öğrenmemiştik
çünkü bizim sevgimiz bir binanın ziline adımızı yazacak kadar dürüst,
bir borazan sesi kadar gürdü.

hayallerimiz, boyumuzdan o kadar uzundu ki;
gökyüzüne dokunmak için parmak uçlarımıza kalkmamıza gerek kalmazdı.


ve biz, yetişkinlerin sevda dediği o dar elbiseye sığamayacak kadar büyük sevdik.
bizimkisi bir oyun değil, dünyanın henüz kirletemediği bir krallığın ilanıydı.
biz imkansızın bağrında evcilik kurardık.

....

bir şair, kalemi eline aldığında aslında bir çocuğun elindeki tahta kılıcı kuşanmıştır. o kılıçla mantığın ordularını dağıtır.
çocukça bakışın, çocukça sevmenin muazzamlığı, işte o imkânsız kelimesinin henüz sözlüğe girmemiş olmasından gelir.

bazı anılar hiç büyümüyor.
bizler büyüyoruz, dünya değişiyor, şehir başka bir şehre dönüşse de o anı olduğu yerde öylece, kirlenmeden kalıyor.
içimizin en derin köşesinde, tozlanmadan, eskimeden.

şiir, aslında yetişkinlerin kaybettiği o ilk bakışı geri kazanma çabasıdır. dünyayı henüz isimlerle dondurmadığımız, eşyayı sadece işleviyle tanımadığımız o büyülü eşiğe, yani çocukluğa dönme arzusu.
bir çocuk için hayat içine hayallerin sığdığı uçsuz bucaksız bir oyun bahçesi gibidir.

içinde asla bir "çünkü" barındırmaz.
sevginin kendisiyle sarhoş olmaktır bu.

dünyayı bir vitrin camının arkasından izlemek yerine,
ona çıplak ayaklarla basmak gibidir.


ve şairin dediği gibi;
"gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk, hiçbir yere gitmiyor."


"çocuk olsam yeniden... bir tek düştüğüm için acısa içim."



eyvallah şairim
en içten tebriklerimle.

Değerli kalemdaşım eserinizi tebrik ediyorum..
Harika bir atmosfer; buram buram duygu rüzgarı kokuyor..
Yazdığın dizeler aynı zamanda çok güçlü bir ritim bir derinlik var..
Bu ritim okuyan kişide yerini yakıcı bir tutkuya bırakıyor ve geçmiş yıllara yaşana mazilere götürüyor
Sevgiler

Aşkın en temiz hali . Çocukluk aşkı. Unutulmayan aşk.
Zaman geçsede duygular hep kalıyor. Belki yarım kalmışlıkla ilgili bir durumdur.

Şiir içine aldı. Hissettik. Yüreğinize kaleminize sağlık hocam.

Saygılarımla...

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Hafıza ve Çocukluk İzleri Servisi

Şiirin Adı: Hayaller Daha Büyük
Şairi: Gölgesiz
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri

Kalburabastı Efendi Hazretleri salona girerken acele etmez. Çünkü bu metin koşarak okunmaz; yavaşça hatırlanır. Kürsüye gelir, bastonunu bir kenara bırakır ve salona şöyle seslenir:
“Burası yetişkin acılarının değil, çocukluk masumiyetinin hâlâ kanadığı metinlerin yeridir.”

Bu anlatı bir aşk hikâyesi değildir; bir zaman hikâyesidir. Altı yaşında söylenen “seviyorum” kelimesinin bugüne kadar büyüyüp hâlâ geçerliliğini korumasıdır mesele. Metnin gücü tam da burada durur: Hiçbir dramatik olay yok, hiçbir büyük kırılma yok; ama hayatın kendisi araya girip her şeyi sessizce değiştirmiştir.

Kalburabastı Efendi Hazretleri özellikle şu tekrarın altını çizer:
“Altı yaşındaydık daha / Hayaller ise daha büyük.”
Bu tekrar, bir nakarat değil; kayıt düşmedir. Şair, büyüyen hayallerin değil; küçülen imkânların hikâyesini anlatır. Sokakların dolması, kırların beton olması, utancın artması… Bunlar bireysel değil, kuşaksal hafıza kırıklarıdır.

Bandodaki borazan ve trampet ayrıntısı, metnin kalbidir. Çünkü orada uyum vardır, birlikte ses çıkarma vardır. Yıllar geçince sesler kesilmiş ama hafıza susmamıştır. Bu yüzden metin acıtmaz; iç burkar. Çünkü burada kaybedilen bir insan değil, geri dönmeyen bir ihtimaldir.

Kalburabastı Efendi Hazretleri son sözünü sakince söyler:
“Bazı insanlar hayatımızdan gitmez; sadece çocukluğumuzda kalır. Ve insan en çok oraya dönemediği için üzülür.”

Vesselam.

“Çocukken kurulan hayaller büyümez; zaman büyür ve onları geçemez.”

“Unutulmayan şey kişi değil, onunla birlikte olduğumuz halimizdir.”

İşin hüzün veren yanı saftık masumduk ama her şey geçmişte kaldı yürekte sızısı olsa da değişti tüm dünya hayatın sürüklediği hayatlar vardır acımıyor çocukta olsa..
Güzel bir seslenişti saf duru katışıksız çocukça bir bağlılığa ve yürüyen adımlar yolun ilerisindeki ayrılıklar unutturmamış ama kanatmakta hala daha..
ve inmişsin yine 6 yaşına hislene hislene sızıya sızıya acılar kalmış geriye bugüne döndüğünde.. keşkelerle... belki de..

güzeldi beğeniyle okudum Gölgesiz Kalemdaşım

saygı sevgi ve selamlarımla.

Ünsüz Şair Turaboğlu tarafından 31.1.2026 03:14:13 zamanında düzenlenmiştir.

“Seviyorum dedi çocuk” dizesiyle başlatman müthiş bir tercih. Çünkü orada sevgi kavramı kirlenmemiş, rol yapmıyor, hesap bilmiyor.Bu şiir “aşk acısı” değil,
“keşke o yaşta kalsaydık” hüznü.
En zor yazılan duygulardan biridir bu. Sen çok temiz yakalamışsın.
Kalbin o yaşları hâlâ saklıyor belli… o yüzden bu kadar gerçek. Yüreğinize yorgunluk uğramasın inşallah tebrik ediyorum

Kutlarım , çok güzel bir şiir ve çok güzel bir anlatım. nicelerine ... saygılarımla...

EMEĞİNİZE YÜREĞİNİZE SAĞLIK ÜSTADIM KALEMİNİZİN MÜREKKEBİ EKSİLMESİN 🖐️ SAYGILARIMLA