Yakamozlar dökülürken karanlığın tenine
Bir mühür daha vurdum kırgınlıklar evine
Ne Karasu’nun kumu silebilir izlerimi
Ne de sahte baharlar söndürür közlerimi

​Zaman; bileğimde paslı bir kelepçe gibi
Ruhum ise dipsiz bir kuyunun en dibi
Varsın duymasın sesimi o sağır kulaklar
Benim içimde patlamaya hazır yanardağlar var

​Kalemim mürekkep değil, sabır damlatır
Her susuşum bin yıllık bir destanı anlatır
Yalnızlık; sığındığım değil, kuşandığım kaleymiş
Asıl mesele yaşamak değil, dik durabilmekmiş

​Artık karasu limanına demirledim bir gemi
Kendi içimde kırdım bu yorgun kalemi
Sert esen rüzgar,yağmurlar karışırken gözyaşıma
Yine de eyvallah demedim hayatın telaşına

​Yakamozlar şahittir çekilen her sızıya
Boyun eğmedim alnımdaki o kör yazıya
Her veda bir düğüm, her sessizlik bir yara
Gerek yok artık sahte parlayan ışıklara

​Yüreğimde saklı o kırık dökük haziran
Aslında en büyük zafermiş sessizce katlanan
Karasuda dalgalar sustu, bırakaktılar beni bana
Ben zaten borcumu ödedim bu yalan dünyaya
YEŞİLIRMAK