Tülay Bostancı’nın bu kısa ama derinlikli mısraları, hayatın yükünü bir asaletle karşılama çabasını yansıtıyor. İşte şiir üzerine kısa yorumum:
Zarif Bir Kabulleniş: Yaşlılığın veya zorlukların sembolü olan "ak saçları" kara benzetip, sonra onları "yıldız" olarak tanımlamak; acıyı güzelleştirme sanatıdır. Şair, yenilgiyi değil, yaşanmışlığın ışıltısını seçiyor.
Kehkeşan (Samanyolu) Göndermesi: "Es ver kehkeşan" (dur durak bilmez evren, biraz sus) diyerek, evrenin devasa akışına karşı bireyin içsel yorgunluğunu ve o anki derin suskunluk ihtiyacını harika özetlemiş.
Vurucu Final: "Gurbetmiş hasretmiş zorun zoru var" dizesiyle, fiziksel ayrılıklardan çok daha ağır olan o "anlatılamaz" içsel yükün altını çizmiş.
Özetle: Tevekkül ile yorgunluk arasında ince bir çizgide yürüyen, felsefi derinliği olan, çok zarif bir serzeniş.