Güneşin surlarına öfkemi tırmandırdım
Titrek yangın söndü de sevginin külü kaldı.
Yeniktim akşamlara,ben kendimi kandırdım
Titrek yangın söndü de sevginin külü kaldı.

Güz yağmuru ağladı,ben içimde bölündüm
Çınarın yaprağından uçtu yeşil,alındım.
Isınmadı içimiz esir idim salındım
Kuruyan ağaçlarda sevginin dalı kaldı.

Islak yalnızlığımı ateşinde kuruttum
Ördüm saçlarını da şahaserler yarattım
Düşler soydu geceyi,yine seni arattım
Güzel gözler ışıdı,sevginin alı kaldı.

Dizsem ömür taşını mülküme yağar karlar
Baykuşun uğursuzu benim sabrımı zorlar
Denedim de şansıma hep,yek geliyor zarlar
Yaşmaklanan günlerde sevginin eli kaldı.

Sevgi aksa emerdim,kesik yaralarından
Belki bir filiz çıkar,büyür aralarından
Ürkek adımlarımla geçtim derelerinden
Yumunca gözlerimi sevginin seli kaldı.

Vahdet-iCan ( VAHDET ÇİL)
Amasya .