Hani yalandı sevgi,
Gözlerimin çığlık çığlığa ağlayışı,
Kalbimdeki bu çırpınışın sebebi ne peki?
Bağrımın sabahlara kadar bitmeyen sızısı niye bu kadar gerçek?
Bin bir yerimden kırılmışım,
Kırıldığımın farkına bile varmamışım.

Hani unutmayı kolay sanıyorlar ya?
Yalan saysınlar umutlanmayı da.
Öldürsünler yalandan tüm aşıkları.
Silsinler aşka yazılan tüm şiirleri.

Hangi yalan böyle paramparça eder,
Geceyle yoğurmaya çalıştığım uykularımı?
Şu boş boş baktığım duvarlar bilir,
Bir daha ağlamamak için kendime defalarca yeminler ettiğimi.

Yalan dedikleri sevgi beni böyle yıkmışken,
Hangi gerçeğe güvenip salayım köklerimi?
Beklemeye yüzüm tutmuyor
Topraktan beni sahiplenmesini.

Yüreğimin serzenişi
Yangınlar çıkarıyor gözyaşlarımın düştüğü her yerde.
Fırtına dağıtıyor alevlerimi
Öğreniyorum dumansız küllenmeyi.

Harcadığım bütün çabam,
Kulpsuz bir sürahi gibi ellerimden kayıp tuzla buz oluyor.
Derin kesikler açıyor bomboş kalan ellerimde.
Yalandan akan kanım nasıl bu kadar kan olabiliyor?

Güneşi koparıyor günümden bu yalan.
Sıcağa acıkan bir kaktüs gibiyim,
Susuzluğa bağışıklıyım, güneşsizlikte ölü.
Yaşadığım zemheri gerçeğe üryan!


Yuvasız bırakıyor gönlümde uçuşan serçeleri.
Kanatları var ama uçacağı gökyüzü yok.

Kendi yüreğimin yetimiyim küçük bir barakada.
Adresi yok, mihmanı yok,
Beklenen yok.
Çatımdan kimsesizlik sızıyor,
Yağmur sanıp yapraklarımı açarken,
Yalan sevginin gerçek yağmuru,
Acıyla ıslatıyor saçlarımı.
Kurulanmadan kendi alevimle geri ıslatıyorum kendimi.

Hangi yalan bu kadar acı verir?
Ben gerçek aşkla çekiyorum bu acıyı.
Şeytan diyor ki, tak sevgiyi boynuna, aşka düğümle,
Yalan diyeni, yalanından as darağacına gerçekle!