Şiirin ana ekseni bekleyişin boşa çıkması, vuslatın hiç doğmaması ve aşkın zamana yenilmesi. “Düşen bu son yaprak” dizesinin her bentte tekrar edilmesi, hem nakarat etkisi yaratıyor hem de geri dönüşü olmayan bir sona işaret ediyor. Bu, şiire ağıt havası kazandırmış.

Aşk, umut, bekleyiş, terk ediliş ve yas
Bu zincir çok net ve okuru duygusal olarak taşıyor.
Şiirde doğa imgeleri oldukça başarılı ve yerli yerinde:
Mevsimler (bahar–kış–zemheri–hazan): Aşkın döngüsünü ve çöküşünü çok iyi yansıtıyor.
Son yaprak: Hem umudun hem de ilişkinin nihai düşüşü.
Ayaz, kar, kefen beyazı: Ölüm ve bitiş çağrışımı güçlü.
Takvimden düşen sayfa: Zamanın acımasızlığı çok etkili bir metafor.

“Vuslatın infazı var, düşen bu son yaprakta”
ve
“Hazan’ın mezarı var, düşen bu son yaprakta”

Değerli şairemiz, uzun bir zamandan sonra yine kaleminizden harika bir şiir olduğu ve su gibi akıp giden, okudukça okuyucuyu içine çeken güzel ama aşkın zamana yenilmesini anlatan şiir keyif okumaktan keyif alırken aynı zamanda hüzünlendim. Güçlü kaleminizi yürekten kutluyorum ve size başarılar diliyorum.
Yüreğinize ve gönlünüze sağlık.
İyiki geldin iyiki yazdın bu şiiri. Mutlu ve huzurlu bir yaşam dileğimle, selam ve saygılarımı iletiyorum. Esen kalın. G. Şiiridir.