0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
75
Okunma
Nihal, sözcüklerin eşiğinde durdu bu gece,
Dilinde bir ilahî şerbet, gözlerinde hicap.
Suskunluğun kabuğunu kırdı bir “sen” ile,
Yüreğindeki ay’ı, kâl ile etti inşâ.
Öyle anlar vardır, sözün cürmü yetmez,
Tesadüfî bir dokunuşta, nefesin titreyişinde.
Nihal, iki yabancı bakış birden tutuşunca,
Zamanın kilidi açıldı sessizce; biz yakalandık esîre.
Bu andır artık geri dönülmez olan,
Bedenden taşan bir nehir oldu ruh.
Zihin çekildi, sır oldu; geriye kalan,
Kutlu bir kırılganlık…
Koptu Nihal’de tuh.
Sevgi, bir ihtimal iken birden olay oldu,
Mecâz değil, hakîkat oldu her temas.
Nihal’in her nefesi şimdi bir aşk makamı,
Bu eşikten geçen, bir daha “eski” olamaz.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
