Herkes bir fikre tutunur, sorgu yarım kalır,
Doğru konuşulur ama cesaret azalır.
Kalabalık rahatını bozmak istemez,
Yanlış bilinir, yine de savunulur.

Toplum hızlı karar verir, yavaş düşünür,
Sonuç gelince sorumluluk bölünür.
Herkes “ben yapmadım” demeye hazır,
Olan biten sessizce kabullenilir.

Değer denilen şey sözde çok kıymetli,
Uygulamaya gelince fazlasıyla erteli.
Herkes eleştirir, kimse üstlenmez,
Yük ağır olunca el birden çekilir.

Konuşmak kolaydır, dinlemek zor,
Herkes haklıdır, ama kimse biraz değil.
Sesler üst üste biner, anlam kaybolur,
Gürültü çoğalır, gerçek çekilir.

Yanlış tekrar eder, adı değişir,
Dün eleştirilen bugün benimsenir.
Toplum buna “ilerleme” der,
Oysa sadece
alışkanlık yenilenir.

Ve en tanıdık hâliyle gerçek:
Herkes değişim ister,
Ama önce başkasından bekler.
Toplum tam da burada
kendi yerinde sayar.