0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
124
Okunma
Hayatımla yaşıyoruz sessizliği,
günlerin omzuma bıraktığı yorgunlukla,
konuşmayan dudaklarımın arasında biriken
binlerce kelimeyle
İçimde öyle bir fırtına kopuyor ki,
kimsenin göremeyeceği bir yerde.
Kendi kendime tutunuyorum
bir tebessümü içine saklayıp
kimseye göstermediğim yaralarımı.
Ama biliyorum,
biliyorum, her fırtınanın bir gün rüzgâra döneceğini,
yüreğime sakladığım zamanın açığa çıkacağını.
Bir bakmışım o an suskunluğum konuşmuş,
gözlerim anlatmaya başlamış her şeyi hayata dair.
Ve ben…
her darbeden, her enkazdan daha olgun ve daha güçlü
her acıdan da daha insan olduğumu..
Çünkü sessizlik büyütüyor beni,
rüzgâr savuruyor beni sağa sola
ayakta da hep tutuyor ama bırakıyor beni de..
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
