Bunca yıl ayrılığının bedelini
Acı dolu gecelerle bölüşüyorum yalnızlığımı
Ben hiç istemedim Everest gibi hüznü
Tanışık değildim zehir - zemberek yokluğun ile inan
Karanlığımın ilki oldu bu
Seninleyken karanlıklar yoktu penceremde

Kim demiş
Su boğar
Korlar yakarmış
Yalnız gurbet ağlatır diye

Sen yoksun boğuluyorum dünyamda
Sen yoksun özlemin bir başka yangında
Sen yoksun düşüncelerimde en ağır ayrılığın
Bu muydu hayallerimi süsleyen yaşantı ?

Biliyor musun
Tükettim bayram sabahı sevinçlerimi
Ölenlerin bıraktıkları kederleri yaşıyorum
Gidişine, her sensiz olan akşamda
Bir şiir yazıyorum
Her şarkı bir başka oturuyor yüreğime
Biliyor musun ?

Sen unutmadınsa
Ben bu hikayenin adını hepten unuttum
Ansızın mektupların çalardı kapımı
Mutluluğumdu
Ne postacı kaldı kapım çalacak
Ne ellerin var bana yazacak
Böylece benim yaşantımın romanı hüzünle başladı
Ve de gecelerimde bir korkulu dev vardı
Bazen yalnızlığımı kaldırımlar bile taşıyamaz olurdu
Artık plaklarda yorgun dönüyordu şarkılar

Bir bilsen şimdi nasıl çaresizim
Nasıl muhtacım mazimdeki günlere
Akşamlar gibi yorgunum, geceler gibi karanlık
Göz yaşı dolu bir denizim, bir okyanusum
Gözlerini arıyorum dönünce köşe başlarını
Ellerini unutmuşsun bende, bir de özlemlerini
Her akşam dilimde hicranlı seslenişlerle
Bir şarkı tutturmuşum

Akşamları sıkılıyor içim
Yürümeye çıkıyorum
Kuşlar hüznü ötüyor kupkuru dallarda
Bakıyorum yollara... seni arıyorum
Sensiz sokaklar öylesine hüzünlü, öyle sessiz
Gözlerimdeki yağmurları kaldırımlara döküyorum

Bazen arkadaşlarına rastlıyorum sokakta
Hüznü görüyorum gözlerinde
Artık bakmadan geçiyorlar
Yine başka plak seçiyorlar
Başka şarkılara geçiyorlar

Kaç kez soracak oldum
Kaç kez soramadım döner mi diye
Biliyorum gurbet çok uzak
Dönülmez
Acılar armağan kaldılar bana yine

Günay Koçak

10 / 01 / 2026