Gönül gidip güle kondu
Gül üşüdü,yaprak dondu
Baş sanır dı,aslı sondu
Bülbül sanır kendin gönül

Gülü sevdi,deli oldu
Heyecan içine doldu
Şaşkınlıktan benzi soldu
Bülbül sanır kendin gönül

Hem ağladı,hemde güldü
Gönül gülüne bülbüldü
Ötemeyince üzüldü
Bülbül sanır kendin gönül

Kanat yaralı, uçamaz
Bülbül gülünden kaçamaz
Yürek acır dayanamaz
Bülbül sanır kendin gönül

Bülbüle dar gelir dağlar
Bülbül ağlar, gülü ağlar
Irmak oldu, yaşlar çağlar
Bülbül sanır kendin gönül

Bülbülün gülü imkansız
Hep saldırırlar amansız
Gül kuruyordu, zamansız
Bülbül sanır kendin gönül

Alıp gülü,ele verdi
Onun yeri, başka yerdi
Ne idi,ne oldu derdi
Sorgular kendini gönül

Gönül çırpma, kanadını
Unutamazsın adını
Gül’ün buldu muradını
Sen gülüne sevin gönül

Kendini bülbül sanırsın
Hayal kurar aldanırsın
Niye gülü kıskanır sın
Sen bülbül değilsin gönül

Uslan artık,kendine gel
Benim dediğin,oldu el
Gelip de bulmadan ecel
Akıllan sen deli gönül