KÜLLERİNDEN BİR ŞAİR DOĞDU

​Yandım usul usul, kimseler görmeden,
Sessizce çöktüm gecenin koynuna.
Titrek dudaklarım, gözümde damla damla dökülen yaşlarla,
Sonra sustum…

​İçimden çığlıklarım koptu kopacak derken,
Boğazımdan çıkan nefes zamanla yarışır gibiydi.
Kırdılar kalbimi kırk yerden;

Tamiri mümkün olmayan yüreğimin acılarını gönül otağıma gömdüm.
​Dilimden düşen ah ile vah ile yaşıyorum.
Dudaklarımdan dökülen pişmanlığın cümlesi,

Harlıyor sol yanımda ki ateşi.
Küllerimden dökülen mısralar, şair ilan etti beni.
​Dert ile yoğruldum, acıyla yazıldım,
Kendimi unuttum; dizelere gizildim...
Her vuruş bir mısra, her yara bir betimleme,
Sustuklarımı ruhta büyüttüm, çözülmesi zor olan bulmaca gibi.

​Düştüğüm yerden doğrulamadım,
Çünkü bazı yaralar ayağa kaldırmazdı insanı.
Toprağa karıştı gözyaşlarım,
Göklere ulaştı ahım.

​Bin yıllık bir yük taşıyordu sanki bedenim.
Ama küllerimden yeniden doğdum.
Yazdığım her kelimeden bir şair filizlendi küllerimden.
Aynalara küstüm, zamana dargın.
​Yalnızlığım bir imtihan gecelerde.
Kalem elimde, cümleler beynimde dans ediyor adeta.

Her şiirim, kanla yazılan bir destandır.
Aşk dedim… Beni en çok da yakmaz dediklerim yaktı..
​Sevda dedim; sevdasız çıktı sevdalandıklarım...
Büyük vefasızlık, içime vurulan hançerdi....
Her zehirden bir anlam çıkardım, inan.
Ama her ihanetten bir dize doğdu.
​Her acıdan bir şiir fısıldadım.

Ben ki o sessizliğin son çığlığıydım,
Yıkılan her hayalin üzerine inşa edildim.
Sesim ne aynaya ne de zamana küs...
​Ben, düştüğüm dipsiz kuyunun şahidiyim.
Unutma ey dünya, sönmedi bu köz;

Her harf, göğsümden kopan bir yıldız.
Bu hikâyeyi yazarken yendim ben, beni.
​Her dize, yaşadığım vefasızlıkların dikilen anıtı.

Bu kalp fani, biliyorum, paramparça oldu.
Şimdi her parçası, Ebediyet’e açılan kapıdır.....

Ve şimdi bil ki ey dünya,
​O küllerden doğan kalem susmaz asla...
Her şiirinde bir ömür saklıdır hâlâ.
Bir şair düştü yürekten…
Ama yıkılmadı asla...

​(MADU BELLAA...09.01.2026