Duydum ki sessizliğini
geceye emanet etmişsin,
yalnızlığına bir isim ararken
adımı fısıldamış rüzgâr.
Ey yüreği yükseklerde kalan,
ben seni haritada değil
yüreğimin en derin yarasında buldum.
Bak,
gözlerim sınır çizgisi değil artık,
bakışlarım sürgün.
Nereye baksam
bir dağın omzunda duruyor adın.
Bir göl susuyor içimde,
bir nehir durmadan seni söylüyor.
Ayaklarım alışkın dikenlere,
ellerim alışkın beklemeye,
yüreğimse alışamadı
sensizliğin bu keskin hâline.
Bir adım atsak özgürlük,
iki adım atsak hasret.
Biz hep arada kaldık,
ya dağ olduk
ya da dağa yaslandık.
Sen yalnızım dediğinde
dağlar itiraz etti buna,
“Yalnızlık bu kadar ağır taşınmaz” dedi.
Ben de sustum,
çünkü susmak bazen
en yüksek çığlıktır bu coğrafyada.
Gülüşünü sakladım
en karanlık gecelere,
sevincim yasaklıydı belki,
ama umudum değil.
Bir cemre düştü içime
ne toprağa ne göğe,
doğrudan yüreğime.
O gün anladım,
sevda bazen
bir ömür sürgün yemektir.
Ey kaşı geceye benzeyen,
yükseklerde yürümeyi öğrenmiş olan,
sen seslensen
geceyi yarıp gelirim.
Yorulsan omuz olurum,
düşsen toprağın altı olurum.
Bir kere baksan
koca bir hayatı
önüne sererim.
Kalbine girenler
geçici misafirlerdi,
bir çay içip giden
bir iz bırakıp silinen.
Sen sandın ki hepsi kader,
oysa kader
bazı insanları geç getirir
ama hiç götürmez.
Ben arkandan konuşulan
hiçbir söze inanmadım,
çünkü ben seni
sessizliğinden tanıdım.
Kalabalıklar içinde
adını kimse duymasa da
ben her harfte seni okudum.
Yalnız kaldığını sandığın anlarda
bir dağın gölgesi düşerdi üstüne,
bilmezsin,
o gölge bendim.
Ey uzaklığın içimde büyüyen hâli,
mevsimler değişir,
şehirler eskir,
yollar kapanır.
Ama ben
sana varan yolu
hiç kaybetmedim.
Gitmen benden
seni eksiltmedi,
aksine
içimde çoğalttı.
Can bildiğim yoldaş,
ülkemin acısı cebimde,
umutlarım firari.
Bir yanım yara,
bir yanım direnç,
bir yanım sen.
Sığındım yüreğine,
kimliğimi sordular,
“Sevdalıyım” dedim.
Dağlar biliyor bizi,
nehirler şahidimiz.
Şehirler anlamaz belki,
ama taşlar bile ezberledi adını.
Sevdam davadır benim,
geri dönüşü yok.
Ne sürgün korkutur beni,
ne yalnızlık.
Çünkü ben
seni sevdiğim günden beri
hiç tek başıma olmadım.

Kadir TURGUT