Seni sevmekle başladım kendimden vazgeçmeye.
Önce sesimi kıstım,
sonra içimdeki itirazları.
Her susuşumda seni biraz daha sevdim,
her sevişimde kendimden biraz daha nefret ettim.
Aşk dediğin şey
beni sana yaklaştırmadı,
beni benden uzaklaştırdı.
Yanımdaydın ama hep eksiktim,
gitmedin ama hep terk edildim.
Sana kızgınım…
çünkü bildiğin halde kaldın.
Çünkü yaralarımı gördün
ve sevgi sandım bunu.
Oysa sen sadece izledin,
ben kanamayı alışkanlık yaptım.
Nefret ediyorum bazen,
ama bu nefret gitmiyor senden.
Dönüp dolaşıp yine adında duruyor.
Çünkü insan en çok
sevdiğine kin tutabiliyor.
Ve ben tam burada
ikiye bölünüyorum.
Kal diyen yanım hâlâ seni seviyor,
git diyen yanım kendimi.
Hangisini seçsem
öteki kanıyor.
Aynı kalpte iki yangın taşıdım:
Biri sana dokunmak isteyen,
diğeri senden kaçmak.
İkisi de beni yaktı,
ikisi de seni terk etmedi.
Şimdi sorarsan
seviyor muyum?
Evet.
Ama bu sevgi
beni iyileştirmiyor artık.
Ve insan
iyileşmediği bir yerde
daha fazla kalırsa
kendine ihanet ediyor.
İşte bu yüzden
seni sevdiğim kadar
sana kızgınım.
Ve ilk kez
ikisini de susturup
kendimi seçiyorum.
Gül Hatun Ruhundan Şiirler