Ne fabrikası kaldı artık, ne de benzeri var,
Onlar şeref hırkasını, ta o günden giydiler.
Üstlerinden geçse de dozerler, boranlar, karlar,
Eğilmediler dünyaya, hep "nasip" dediler.

Çelikten bir yumruktur onlar, ama kalbi kadife,
Sığmazlar ne bir kitaba, ne de üç-beş tarife.
Bir pireye bir yorganı yakacak kadar hırçın,
Vefayı mezara dek taşıyan, o mert arife...

Muhannete el açıp, boyun bükmediler hiç,
Yoklukta bile sofrayı, hep bölüştüler sevinç.
Anayı kutsal bildiler, vatanı namus ve ar,
Giderken bu dünyadan, koca bir boşluk var...

Sustukları bir tarih, güldükleri bir bayram,
Onların o dik duruşuna, koca dünya hayran.
Şimdi birer birer çekiliyorlar hayat sahnesinden,
Geriye sadece onur kaldı, o asil seslerinden.

Değerini bilin sağken, sorun o eski günleri,
Onlar ki bu toprağın, en son canlı dünleri.
Bir daha gelmeyecek o "insan" üreten ocak,
Dualarımız onlarla, mekanları cennet olacak.

Salim Erben Son Nesil