Sana sarıldığımda
unutuyorum hayatın bütün ağırlığını.
Omuzlarımda biriken yıllar
birdenbire düşüyor yere.
Dünya susuyor,
şehir ışıklarını kısıyor,
gece bile saygıyla geri çekiliyor.
Aşkın en güzel kokusu
teninden sızıyor bana,
yaşamak dediğin şey
ancak böyle anlam kazanıyor.
Gözlerinde yakaladım sevginin en yüce hâlini;
bulutların yıldızları kıskandığı
o büyük mucizeyi…
Ve anlıyorum,
sana sarılmak
bir ülkeye sığınmak gibi,
bir devrimden sağ çıkmak gibi,
kurşunların arasından yürüyüp
hayata yeniden inanmak gibi.
Fırtınalar kopsa,
yeryüzü çatlasa,
şehirler yanıp kül olsa,
takvimler adımı unutsa bile
senden vazgeçmek mümkün olmasın dünyamda.
Dağlar yer değiştirirken,
denizler yönünü kaybederken,
zaman bile bana sırtını dönerken
ben yine sana doğru yürüyeyim
ellerim cebimde,
yüreğim açıkta.
Her yıkımın ortasında
tek sağlam yer sen ol,
her karanlığın içinde
tek sigaram, tek ışığım sen kal.
Çünkü ben seni
alışkanlıkla değil,
umutla değil,
hatırla hiç değil…
bir ömrün en gözü kara yerinden sevdim.
Ve bil ki sevgilim,
dünya bir gün benden vazgeçerse
bırak gitsin.
Ben senden vazgeçersem
işte o gün
gerçekten biter bu hikâye.