Ben henüz
daha hayata alışamamışken
bir gölge düştü adımlarımın önüne.
Adı konmuş bir korku,
ama bana sorarsan
zamansız.

Saçlarım rüzgârı beklerken
ellerim sabrı öğrendi.
Aynada kendime bakıyorum
ve her seferinde
biraz daha erken büyüyorum.

Korkuyorum.
Ama ölümden değil.
Bir kalbe değemeden gitmekten.
Birinin sesimde durup
“buradasın” dememesinden.

Aşk hâlâ içimde.
İnanması zor ama
acıdan kaçmadı.
Bir omuz arıyor kendine,
bir bakışta dinlenecek bir yer.

Ben hâlâ
yaşamak istiyorum.
Utandıracak kadar çok.
Bir sabah uyanıp
acıdan önce gülmek istiyorum.

Doktorlar gün sayıyor,
ben an.
Onlar ihtimalleri konuşuyor,
ben geleceği.
Birinin elimi tutmasını
zaman kadar gerçek istiyorum.

Eğer gidersem erken,
bilinsin:
Ben vazgeçmedim.
Hayat beni aceleyle çağırdı.
Ve ben
son nefesime kadar
onu sevmeye çalıştım.

Ama kalırsam
sessiz bir mucize gibi
güneşi hafife almayacağım.
Bir kalbi
asla ertelemeyeceğim.

Çünkü ben
ölümü tanıdım genç yaşta
ve buna rağmen
yaşamı seçtim.