bir rüzgar sanmıştım ben seni
sert esen bir poyraz ve mavi.
meğer bu bana düşen
yalnızlıkmış.

gökyüzü çok genişti, ama içim dardı.
mavi dediğim şey
bazen
insanın içini üşütüyordu.

önce eylül geldi yaprakları döktü,
ateşi kaldı içimde
sonbahardan kalma.
ne yakıyor adam gibi,
ne de sönüyor.

kışı bekler gibi bekledim seni,
ellerim cebimde,
sokaklar uzun.
kış geldi,
sen yine gelmedin.

şimdi içimde zamansız ve anlamsız bir göç var,
adı dahi konmamış.
yüreğimse şimdi bir yangın yeri
ayakta kalmaya çalışan
eski ahşap bir ev gibi.


aramızda uzun bir ayrılık duruyor,
yasaklı bir kelime gibi
kavuşma.
yarınlarsa,
hala veda kokuyor.

kim haklı,
kim haksız sormuyorum.
bu kavgada kazanan yok.

seni
kalbimin bir köşesine koydum,
adını hiç söylemedim.
çünkü
bazı şeyler
yüksek sesle söylenmez.

dil susuyor,
söz yetmiyor,
aramızda kalan şimdi
uzun,
sessiz
bir ayrılık.
*
Mehmet Demir
241223