SANIRIM
İçimde susmayan bir akşam şimdi
Söyleyince adını
aydınlığa yüz tutar karanlık sanırım.
Yokluğunla büyür her sustuğum kelime
Bir sen konuşsan, tamamlanır sanırım
Gecenin koynunda üşür ellerim hâlâ,
Rüzgâr bile taşımaz haberin
Ben sensizliği sevdim deme bilirim
Sadece seni beklemeyi öğrendim sanırım

Ben bende değilim, sende kayboldum
Birlikte silindi adım ve yolum
Ne sen kaldın artık, ne de ben oldum
Hak’ta eriyen bir nefes sanırım

“ bu şiirim suyun sancısı rumuzlu şair arkadaşıma atfen kaleme aldım”

<Bu şiirimi bu güzel şairimize atfediyorum. Yüreğinize sağlık.>




Yiğit Metin Sevindik tarafından 27.3.2026 07:03:05 zamanında düzenlenmiştir.

“Alıştım artık / Sabahımın perdelerini sensiz açmaya”

Burada bir kabulleniş var ama bu sağlıklı bir huzur değil; daha çok “mecburi bir kabullenme.” Yani alışmak, unutmaktan değil, dayanmayı öğrenmekten geliyor.

“Yokluğunla demlenmiş bir çay” imgesi çok yerli ve sıcak bir metafor. Aşkın acısını gündelik bir nesneyle somutlaştırmışsın. Çayın içilip içilmemesi ise çok anlamlı bir kırılma noktası:

Nasıl kaçırmışım şiirinizi sevgili Suyun Sancısı.Oysa o kadar ruhuma dokunan şiirler ki.Onları okumayı seviyorum.Tebrik ederim .Sevilene duyulan özlem ne güzel vücut bulmuş şiirinizde :)

EMEĞİNİZE YÜREĞİNİZE SAĞLIK ÜSTADIM KALEMİNİZİN MÜREKKEBİ EKSİLMESİN 🖐️ SAYGILARIMLA

Yüreğinize sağlık ,beğenerek okudum,
kaleminiz de yüreğiniz de hiç susmasın.
Saygılarımla 💐

şiirin ismi çok orijinal
beğeniyle okudum.
ilhamınız daim olsun

Duru duygulu bır yürek sesı kutlarım şairim
Sevgı ve şiirle kal.

Emeğinize yüreğinize sağlık hocam 👏👏

Dilerim herey gönlünce olsun Yüreğine kalemine sağlık değerli hocam harika ve usta kalemin daim olsun Duyğu yüklü sevgi dolu
Yüreğine selamlar yolluyorum esen kalın .

Yokluğun Şiirsel Demlenişi
Şair, sevilenin yokluğunu dışarıda bir fırtına olarak değil, kendi içine yağan bir yağmur olarak betimliyor:
İçsel Yağmur: "İçime yağıyorum" ifadesi, duyguların dışa vurulamayıp ruhun derinliklerine akmasını anlatan muazzam bir imge. Gözyaşı dışarı akmıyor, ruhun kendi iklimini ıslatıyor.
Paradoksal Yakınlık: "Uzaklığın kadar yakınsın ya bana" dizesi, gerçek sevdanın mesafelerle ölçülemeyeceğini, özlemin şiddetinin aslında o kişinin içimizde ne kadar yer kapladığıyla ilgili olduğunu hatırlatıyor.
Alışmanın Melankolisi: Sabah perdelerini sensiz açmaya alışmak, bir vazgeçiş değil; acıyla yaşamayı öğrenme sanatıdır. Şair, yokluğu bir düşman gibi değil, bir "çay" gibi demliyor. Acıyı günlük hayatın içine sakin bir ritüel olarak yerleştiriyor.
Ten ve Güneş: Finaldeki "Teninde doğmayan güneş hiç batmasın" dileği, aşkın o meşhur fedakarlığını ve bencillikten uzak halini gösteriyor. Eğer o kavuşma (güneşin tende doğması) gerçekleşmeyecekse, zamanın da, varlığın da bir hükmü kalmamıştır.

Emeğinize yüreğinize sağlık değerli
Mahir kaleminizi yürekten kutluyorum.
Tebrikler. Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Ayrılık şiirlerinin en şirin, en içten duygulu kalemi...

Hep güzelsin sevgili Su

Merhaba
Yüreğinize, kaleminize sağlık.
Güzel bir şiir okudum.
Başarılar.
Şiirle kalın, hoşça kalın📚✍

tebrik ediyorum gönlünüze kaleminize sağlık

tebrikler
muhteşem
esenlikler dilerim

Son dizilerin çok vurgulu içten sevdim ve harika:)

şu şiir emre aydın'ın “alıştım susmaya” şarkısı ile ne güzel gider oysa…

okurken şu şiiri dilime takıldı.
şiirle daima.