Kalabalığın içinde nedendir bilinmez
sağım solum dört bir yanım bugün
histerik ve meyus atışlarla sallanmakta
asude hallerim kollarımın yalnızlığına sarılırken
ben hariç aymazlar bile varmış farkıma




uzlet bir yaşam düşlüyorum şimdi
bulaşmasın hiçbir şekilde
çocukluğumun saf günlerine ifrazatı hayatın
ferdada bir umut vardı uzaktan bana göz kırpan
soluk verdiren, el sallayan candan bir zahir
o da kahpe kurşuna kurban gitti
bulandı her yeri kan kızıl kırmızıya...




bir sen vardın içimde nefes nefes soluduğum
hayat bulduğum, can olduğum
onu da yavaş yavaş öldürüyorsun habersiz
her gün biraz daha
biraz daha
parça parça




sen ki candın, sen ki hayattın
dağlara sevdamı haykırdığım
türkü havasında kucakladığım
canımdan bir candın, parçamdın
karanlık günlerimi aydınlatan ışığımdın
ama söndün




artık seni yok ediyorum içimde
içim ki zehir zemberek kan kusar
içim ki alev alev yanar
tutuşur yanar gidersin sen de meçhule...




sana uzanan ellerime dokunsaydın sıcak sıcak
sarıp sarmalasaydın kendine doğru
siyahla beyaz, artıyla eksi ne vardıysa bizde
mıknatıs gibi çekilseydik yan yana
ve gelseydik göz göze
gururumuzu bir kenara bırakıp
haykırsaydık sevdamızı...





ah anlasaydın keşke!
bendeki kopan fırtınaları
patlamaya meyilli çığlıkları
yüreğimi darmadağın eden
ordan oraya savurup götüren
artçı depremleri görseydin
hissetseydin keşke!




yekpare sürüp gitseydik bu hayatı seninle
inadına inadına hüzünler sokulurken koynumuza
tek tek kurşuna dizseydik çilekeş günleri






artık zulamda kaderime terk ediyorum kendimi
horan tepişleriyle kulaklarımda çınlanan ses
davul zurnalarla yapılan karşılama töreni
askerin görevine uğurlanışı değil
Bakırköy’e yolculuğumun geliş saati




yani sözün kısası arkadaş
bu ikili çatışmalarda
benim cephemde verdiğim kayıplar çok
ama ne ilginçtir ki bu işten kârlı çıkan da yok
bir sen vardın bende fırtınalardan geriye kalan
o da son yolculuğuna uğurlandı
çok yazık oldu hem de çok!





MeRaL GüL...