Şiirin Adı: SEVDİĞİNİN GÖZLERİ
Şairi: Emel A*okan
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Sevdiğinin gözlerini bir “cennet kapısı” ile bir “uçurum” arasında kuran bu şiir, aslında insanın içindeki iki zıt hakikati gösteriyor: Hem yanmak ister gönül, hem de sığınmak… Gözlerin bir alev gibi yakışı, karanlığın içindeki tek ışığa dönüşmesi şiirin merkezindeki metaforu tamamlıyor. Şair, yalnızlıktan kabusa, kabustan vuslat ihtimaline geçen duygusal bir çizgi kurmuş. Zamanın durduğu yerde bakışların konuşması; suskunun bile bir çığlığa dönüşmesi şiire içsel bir derinlik veriyor.

Bu dizelerde sevdanın ateşiyle yanarken bile, insanın o ateşte kendi hakikatini bulduğu seziliyor. Karanlıktan korkmayan, ama ışığı da içine sığdıramayan bir ruhun fısıltısıdır bu şiir.

Vesselam.
“Göz bazen kalbin açtığı yarayı kapatır; bazen de kalbin sakladığı yangını ele verir.”