Bir zamanlar dipdiri duran o yüksek duvarlar,
Şimdi yosun tutmuş, çatlaklar içinde.
Her yağmur damlası biraz daha oyalar,
Çürümeye yüz tutmuş bir anı gizli bende.

​Oysa ne ihtişamla dikilmişti temeller,
Sözler verilmişti, yeminler edilmişti.
Şimdi her köşe başı, tozlu hayaller,
Unutulmuş bir sevda gibi, yokluğa itilmişti.

​Bak, o eski defterin sararmış sayfaları,
Kurumuş bir gül yaprağı ortasında.
Zamanın acımasız ve keskin rüzgârları,
Bırakmamış hiçbir şeyi yerli yerinde.

​Ne bir umut filizlenir bu nemli toprakta,
Ne de eski neşesi kalmıştır o evin.
Bir sessizlik çığlığı var her boşlukta,
Beklenilen değil, gözden çıkarılan şeyin.

​Çürümeye yüz tutmuş sadece ahşap değil,
Sadece terk edilmiş bir köprübaşı değil.
Asıl çürüyen, o saf inanç, o temiz meyil,
Kalbimin bir köşesi, onarılamaz bir eşik.

​Ve ben, o enkazın başında duran son bekçi,
Kokluyorum havayı; nem ve pişmanlık.
Geri dönüşü olmayan bir yolun seçimi,
Bir zamanlar canlı olan her şeyde, şimdi yalnızlık.