Sıcak,soğuk demeden köyden köye sürüldün
Atatürk’ün izinden dönmedin öğretmenim.
Öldü sandılar seni,sevdan ile dirildin
Güneş gibi parladın,sönmedin öğretmenim.

Okulun zillerini kendi elinle çaldın
Çok sevdin çocukları,onlara kalem aldın
Her çocuğa bir parça kalbinden sevgi saldın
Merhametle yağdın da dinmedin öğretmenim.

Her sabah andımızı öğrenciler okurken
Gözlerin O’nu gördü ufka doğru bakarken
Gözyaşların içine ılık ılık akarken
Sana gelen ateşte yanmadın öğretmenim.

Tutunduğun her dalı acımadan kestiler
Gerici eğitimle rüzgar gibi estiler
Gıyabında her sabah okulunda astılar
O yobazın atına binmedin öğretmenim.

Ülkemizin üstüne kara bir bulut çöktü
Seni seven gönüle fitne tohumu ekti
Bütün hızıyla bastı,cana kıydı kan döktü
Dik tuttun hep başını sinmedin öğretmenim.

Yurdun her tarafına hizmetlerin dağıldı
Size inandı canlar,önünüzde eğildi
İçten şükran duydular,maksat secde değildi
Bayrak gibi göklerden inmedin öğretmenim,
And içtin,yemin ettin,kanmadın öğretmenim.

Vahdet-i Can (VAHDET ÇİL)