Daha sabahın körü, yüzünü göstermemiş,
Feslikan Mahallesi bin bir sokak uykuda.
Daha on sekizinci madde bile vurmamış,
Halkı diken üstünde, çıkmaz sokak korkuda.

Tak tak ayak sesleri irimden duyulurken,
Bahçedeki Gümüş havlayıp haber verir.
Soğuğu alan adam yollara koyulurken
Çilli horoz da öter, gün, güneş de belirir.

Velâkin daha değil; serinliğinde adam,
Ağzında kuru tütün, öksürür küllün küllün.
Kırışık, çukur yüzü hayat yolu, vesselâm;
Hem inişli çıkışlı hem ağır yükün bugün.

Bekliyordu adam her ayın yirmi beşini,
Evde yedi nüfus ve sabah ezanı ile.
Erkenden çekmek için emekli maaşını
Düşüyor yola yine banka cüzdanı ile.

Gölgesi sokağın loş ışığında büyürken
Kenetlenmiş taşlarda adımı küçülüyor.
Karanlıklar şafakla sökülüp gün ayarken
Mesafe azalıp yol giderek açılıyor.

İleride kuyruğun ortasında dost yüzü;
Görünce fırıl fırıl gözleri ışıldıyor.
Tokalaşıp hâl hatır sorulunca bir sözü
Yorgun, zayıf kalbini bir ümit fısıldıyor.

Dönüşte aç itlerin kokuşmuş nefesleri;
Ağır, bir o kadar da sağlam atar adımı.
Pınarbaşı Camii’de yanık salâ sesleri
Ve adam geçip gider duyamadan adını…