Ne güzel demiş üstat…
İnsanın önce kendi toprağını bellemesi gerek,
kökleri ayıklaması, çerçöpten arınması…
Ama bilirim, o toprağa dokunmak kolay değil;
parmaklarının arasından geçerken
acı da akar, geçmiş de…
Kan da karışır bazen o çamura,
bir damla umutla birlikte.

Sen “eyvallah” deyip çıkmışsın kapıdan,
ama bilmez misin, hayatın da bir inadı vardır?
Sana dönüp “eyvallah” demez o öyle kolayına;
önce biraz susturur, biraz bekletir,
biraz da aynaya baktırır.
Sonra bir çay demleyip oturur yanına,
“Hazır mısın yeniden?” der usulca.

Ah üstat…
Ne güzel de anlatmışsın dostlukların geçiciliğini;
bugün çevrende diz çökenler,
yarın gözlerini kaçırabilir senden.
Ve sen, bir kelamlık sıcaklık ararken,
soğuk bir sessizliğe denk gelebilirsin.
Ama olsun, dünya böyle dönüyor işte;
bir yanımız çiçek açar, bir yanımız soluk bir hüzünle dolu.

Sen diyorsun ya,
“yıl bazen gün olur, şaşarsın” diye…
Ne doğru bir söz!
Bir bakarsın dün gibi olan,
bugün senden fersah fersah uzak;
ama bir bakarsın, bir an, bir nefes
bütün yılların yükünü siler bir kalemde.

O yüzden diyorum üstat,
senin bu şiirin bir nasihat değil,
bir aynadır insana.
Eyvallah demek kolay değil,
ama sen o kelimenin yüreğini anlatmışsın bize.
Vefasız olma diyorsun,
çünkü bilirsin, vefa denen şey
bazen bir bardak çay gibidir;
soğursa tadı kaçar,
ama sıcakken bir ömür ısıtır içini insanın.


Ellerine sağlık üstat,
sözlerin toprak kokuyor,
her dizesi nasır tutmuş bir yüreğin izi gibi.
Bir kadın olarak okudum seni,
ve içimden “eyvallah” dedim sessizce;
çünkü bilirim,
bazen bir “eyvallah” bir ömre bedel olur.