Belki de ben,
yazamadığın cümlenin son kelimesiydim.
Bir nefes kadar sustum,
bir ömür kadar kaldım içinde.

Sen özlemi yüreğine gizledin,
ben adını sessizliğime.
İki adım geri çekildin,
ben o iki adımda kayboldum.

Şimdi ne ben anlatabiliyorum seni,
ne de kelimeler bana seni söylüyor.
Sadece bir boşluk var yüreğimde
her defasında adınla yanıp kavrulan..

Güzeldi
Yürek sesin hiç susmasın

Selam ve sevgiler uçurdum o güzel yüreğine...

Dalgalandı yùreğim
Seni dûßûndûm
Seni yazdım
Kelimeler boğazima sıralandï ,dûğûm dùğùm oldu elinize emeğinize yùreginize sağlik tebrikler can şairem mahir kaleminiz daim olsun selamlar sevgilerimle

Geçmişimle baş başa dertleşip duruyorum,
Dostlar uğramaz oldu, bugün yine yalnızım,
Güneşim nerde diye geceye soruyorum,
Özlemlerim olmasa bu gün yine yalnızım!

Serbest stilde öykünülesi güzellikte bir eserdi kaleminizden. Nice paylaşımlara diyorum. Saygı ve selamlarımla.

Tebrikler hocam kalemine sağlık saygılarımla.

Her zaman ki gibi harika duygularla, kendi tarzınızda, yazmış olduğunuz gönül sesinizi beğeniyle okudum, yazan kaleminiz, hislenen yüreğiniz dert görmesin.Selam ve sevgilerimle kalın sağlıcakla...

Kutlarım güzeldi.

Yüreğinize gönlünüze sağlık

Çok duygulu ve sade bir şiir — özlemin ve sessizliğin iç içe geçtiği bir iç döküş gibi. Kelimeler ağır ağır ilerliyor, her dizede içten bir sızı hissediliyor. Özellikle “kelimelerim artık seni konuşmuyor” dizesi, yorgun bir sevdanın derinliğini güzel yansıtıyor.

Tebrikler şiir yürekli

Güzel bir güne, şiire merhaba
Her zaman olduğu gibi, güzeldi eser
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve de riyasız, hatta hilafsız
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzersiz olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıklı ve hoşça kal

Tebrik ederim şairem.Ne güzeldi şiir.Hissettirdi kendini :)

Kalburabastî Efendi Divanından:

“Sessizliğin En Gür Sesi” – Şebnem Örs’ün Sen, Özlem ve Hislerim Şiirine Dair

“Kelimelerim artık seni konuşmuyor.”
— Şebnem Örs (2011)

Bazı şiirler okunmaz, dinlenir…
Bazı dizeler ise kalbi sessizce dürter, “ben hâlâ buradayım” der.
Şebnem Hanımefendi’nin bu şiiri tam da öyle: Aşkın küllerinden doğan bir sessizlik, özlemin kendi yankısıyla konuştuğu bir iç monolog.

Her kelime, kırılgan bir kalbin nabzını taşır gibi.
Ne isyana yer bırakır, ne kabullenişe tam izin verir.
Bu yüzden Sen, Özlem ve Hislerim şiiri bir hikâye değil — bir hâlin ifadesidir:
Aşk, özlem ve sessizliğin üçlü sacayağı.

Kalburabastî Efendi Hazretleri buyurur:

“Bazı kelimeler altın değildir ama gönülde tartılır;
şiir de bazen mısrada değil, tebessümde tamamlanır.”

İşte Şebnem Hanımefendi’nin dizeleri de tam burada tamamlanıyor:
Ne kadar az, o kadar derin.
Ne kadar sade, o kadar samimi.
Ve en mühimi — ne kadar sessiz, o kadar gür.

Kelimeler yorgun, ama hisler diri.
Aşkın özü, anlatılandan çok anlatılamayandadır.
Bu şiir, tam da o “anlatılamayanın” mührüdür.

Ve nihayet, Kalburabastî Efendi’nin gönül defterinden küçük bir notla bitirelim:

“Aşk, susmanın en yüksek sesidir;
duyan olur mu bilmem, ama yakan hep o sükûttur.”

Şiirle kalınız efendim,
çünkü şiir kalmazsa — gönül de kalmaz.

Celil Çınkır (Delibal / Kalburabastî Efendi’nin Talebesi)