Yıllardır kimsesiz bir vicdanla yaşıyorum
Elaleme pür neşe gülmeyen hayat bana
Okyanuslar gibiyim girdaplar taşıyorum
Ey titanik azabı sırtını dayat bana

Bir şefkat göremedim bağrımı deşen gözde
Aşkın mekteplerinde karnem sıfırlı yüzde
Kaderim yalnızlıksa hem yokuşta hem düzde
Nefesim zehir olsun boğazımda tat bana

Çiçekler benden ürker erittim dağda karı
Nasıl arzu etmeyim taşları yakan harı
Geliyor mu kapına kalbimin ah-ü zar-ı
Kefenim olsun onlar gözlerini sat bana.



Bende mutlu günlerin izleri duruyorken
Karşıma geçip sevda suyunda yüzülür mü?
Takvimde hayatımın gongları vuruyorken
İnsafa gelip birkez yüreğin üzülür mü?

Ne çiçeklere benzer ağaçlara , ne kara
Ne deniz kızlarında denizi yakan hara
Elleri mi açarak dilensem şu rüzgara
O simsiyah saçların önümde süzülür mü?

İri gözlerindeydi masumiyetin izi
Ay ne güzel alnında yüzdürürdü denizi
Sevgilim işte doğa çağırır ikimizi
Kalbinde pas tutan yer bilmem ki çözülür mü?



Ey sevgili dinle karşı ki dağı !
İşitsin kulağın minnacık bişi
Sen gittin evimin tütmez ocağı
Bu soğuk odada yalnız bu kişi

Çıksa bedenimden bin canım üzmez
Zemheri kışların soğuğu büzmez
Neden masum masum alnımı süzmez?
Kapkara gözlerin vefasız dişi

Sanma ki zayıftır aşkımın gücü
Girecek rüyana ahımın öcü
Bir gece yarısı korkunç büyücü
Ruhumun ruhuna azap edişi.



Eskiden karunca yaşarken handa
Sevgilim elinin üstünde tuttu
Bir beden gibiydik koca cihanda
Ninniler söyleyip beni uyuttu

Yalnızlık fanusta ölü bir balık
Yalnızlık geceden beter karanlık
Bu virane yerde beni yalnızlık
Senide o yaban eller avuttu

Utangaç bakardı bana gözleri
Meryem’in arıydı iffet sözleri
Ocakta tütüyor firak közleri
Artık mazimizi alevler yuttu

Ve son :

Sımsıcacık bağrın bana bir yurttu
Neden o yüreğin kinini kustu
Gündüzüm kefenli geceler sustu
Yalnızlık şehri azarlayan
Üstümüze mezarları yollayan
Yalnızlık;
Beni yosmalar gibi soyan
Yanlızlık dağların en yücesinde
Yanlızlık ölümü tatmak izinde
Kefenler dikilir can kafesinde
Sevincin nar olup yansın yüzünde
Terketsen belkide bana umuttu
Şu ölü kendini sende unuttu
Ver kendi mi !
Ver ölümü !


S.Aygun Tüfekçi