İZMİR SEVDASI

Ben mi tutuldum sana,
Yok sen mi vazgeçemiyorsun benden?
Biz iki sevdalı
Kapatamıyoruz seninle gönül sayfasını.
Otuzlu yıllarımı senin sularına gömdüm.
Tuzlu, dalgalı ve bir o kadar derin sularına
Denizin miydi beni büyüleyen?
Boyozun mu, gevreğin mi?
Oysa biz seninle ayrı dünyalardanız.
Sen çılgın ve özgür batılı
Bense yanık buğdaylar kadar Anadolu.
Sen alabildiğine pervasız ve cüretkar,
Ben olabildiğine mahçup ve muhafazakâr.
Ahh İzmir
Nasıl düşürdün beni böyle bir sevdaya....
Yıllarca sinende ayağımı dahi sokmamışken denizine
Şimdi bu delicesine denize tutkum niye?
Denize düşen yakamozları izlerken
Bir kayanın üzerine oturup ,
çayımı yudumlamanın özlemi var içimde...
Vapur iskelesine doğru adımlarken hani,
Martılara aldığım gevreğin kokusu duruyor sanki
hâlâ ellerimde....
Bir yanda çiğdem kokulu kadınlar,
Bir yanda ağzı çiğdem kokan çocuklar
geçerdi sahilden....
Acı acı öterdi vapurlar...
ve bir sokak müzisyeni
İnletirken kemanın tellerini ,
Güverteden köpük köpük çağladığını izlemek,
Ve bembeyaz köpüklere dalıp içimi dökmek...
Dostlarım yaşıyor bağrında
Gönülden sevdiğim...
Sen değil;
Belki de dostlarımdır ,vazgeçemediğim..
Ahh İzmir,
Otuzlu yaşlarımı tükettiğim şehir
Ya ver o yıllarımı bana
Ya da hatıralarımı geri getir....!

Nurgül KAYNAR YÜCE.../ Ankara - 2016