Gerçekmiş gördüğüm, rüya değilmiş.
Merhaba: Ömrümü dağlayan kadın!
Merhaba: Kapımda ağlayan kadın!

Keşke gelmeseydin bana bu halde;
Kaşların çatılı, göz ihtilâlde,
Ve o mağrur başın önüne sinmiş!

Çoğ’idi aşığa olan külfetin.
Ben’li anıları şöyle bir düşün-
Peşine düşmüştün pembe bir düşün-

Kalbin kan içinde, yüreğin kirde,
Böylesi çaresiz, böyle pejmürde...
Bitti demek ağyar ile ülfetin?

Bilirsin severdim cümle suçunu
Şimdi kumral olan sarı saçını
Kim bilir kim için böyle boyattın?

Yıldızsız geceler, güneşsiz bir gün
Övün; işte senin eserin, övün(!)
Söyle ayrılığı neden dayattın?

Gökteki adının düştüğü dağ bu,
Yiğidin kabrini eştiği dağ bu,
İmkansız bir aşkı izledi durdu:

Her gece bağrından koptu bir kaya,
İhtimal intihar öğretti aya..
Seni hiç görmedi, adı gâvurdu!

Bozma kalbim ile tekrar aramı.
Deşme kabuğuna küskün yaramı..
Kâbil mi yeniden kanatacaksın?

Tekrar girmek için can atacaksın!
Bir zaman hükümdar olduğun yerde:
Oyun sonra erdi, kapandı perde!

Ne diyeyim seni soranlara ben?
Bu işi hayıra yoranlara ben:
"Beni ben eyledi bendesi kıldı

Beni ben eyledi benden sıkıldı.."
-Dedim, dedim ama dinmedi sancım
Yeniden sevmeye yoktur inancım!

Artık gözyaşından malûl kuyuyum..
Bahsetme hiç bana aşktan, sevgiden,
Ben senin kaçtığın o saf duyguyum!

Toz pembe değilim, safi koyuyum!
Yeniden sözünü sil lügatinden!
Sen Alp’i severdin, ben Urungu’yum..

Urungu