Neymiş efendim! Doğruymuş onun sözleri
Bağırır etrafta elinde bir değneği
Toplar etrafına beyinsiz sürüleri
Alır elinden bütün geleceklerini

Kendisi aslında bir deli
Lakin satar bir bir ümitleri
Farkında değil müritleri
Pohpohlar egosunu deli gibi

Oturur altın koltuğunda açar ellerini
Sözde ne çok Merhametli ve iyi niyetli
Alır çevredeki bütün ümitleri
Toplar haracını Çamur kalpli

Düşünür o hep ezileni
Lakin sayar hep para makinesi
Dışlananların ve Ezilenin Efendisi
Aslında obur bir domuzun biri

Kehanetleri hep öbür taraftan
Derdi hep "müneccim" olmaktan
Çıkar güzel hikayeleri dilinden
Dolar cebi hep ilminden(!)

Döner etrafında bir beyinsiz sürüsü
Yalar taşlarını çünkü başlarının arzusu
Arınırlar sözde çünkü şeytanın kovusucu
Bunlar hep Cehennem korkusu

Aslında hiç kimse değildir umrunda
Sevmez ki kimseyi atar kahkaha
Kalbi kirli Canavardır, çaktırma
Takınır insan maskesi aslında