Sonra eskiye dönüyorum,
Renkler silikleşiyor gözümde,
Bir çocuk gülüşü kadar masumken her şey,
Solgun bir yaprak gibi savruluyorum,
Canlılığım yitiyor ağır ağır,
Ve karanlık usulca yaklaşıyor.

Uzaklaşıyorum yeniden,
Dünya sırtını dönüyor bana,
Kalbimde sönmekte olan bir mum ışığı,
Rüzgarın ilk soluğunda titreyen,
Sessiz bir veda hazırlığında,
Yeni bir uzak öyküye yelken açıyorum.

Kendimi uzakta bekliyorum,
Bir başkası gibi seyrediyorum kendimi,
Geçmişin sisleri ardında bir hayal,
Yolumun sonunu biliyorum artık,
Başlamak için değil;
Bitmek için doğuyor her yeni an.

Öyküm başlasın diye susuyorum,
Hayat sahnesinde bir perde daha açılıyor,
Ama cümleler eksik, kelimeler yarım,
Her şey bitmeye meyilli bu oyun içinde,
Seyircisiz bir son perde gibi,
Beklenen alkış hiç gelmeyecek biliyorum.

Bitsin diye sabrediyorum,
Çünkü son bazen kurtuluş olur,
Yorgun dizler, ağlayan gözler,
Uyuyacak bir yer arar geceye,
Ve sabah hiç uyanmamak üzere
Kapanır gözkapakları huzurla.

Yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgideyim,
Bir nefes kadar kısa,
Bir ömür kadar uzun,
Her başlangıç zaten bir sona gebe,
Ve her son yeni bir başlangıca...
İşte tam oradayım.

Çürüyor zaman avuçlarımda,
Ne tutabiliyorum ne bırakabiliyorum,
Dünya uzaklaşıyor, ben kendime yaklaşıyorum,
Ölüm bir son değil,
Sadece başka bir yolculuk;
Belki de en gerçek öyküm başlıyor.

@NURAL BEKTAŞLI