Bu şiir, kırılganlığın ve içsel yalnızlığın zarif bir isyanıdır. Aysu, kelimeleri sanki bir tül gibi örmüş duygularının üzerine; yumuşak ama keskin, narin ama derin... Şiirin içinde dolaşırken bir kadın yüreğinin en karanlık sapağında savruluyoruz. Her mısra, bastırılmış bir çığlık gibi; sesli sessizlikler arasında bir yankı bırakıyor.

"Ve ay sevişirken gecenin koynunda" dizesiyle geceye teslim olan bir aşkla karşılaşıyoruz. Şair, hem aşkın yoksunluğunu hem de o aşka duyulan ihtiyacı ilmek ilmek işlemiş. "Aklasan bir kere kendini" çağrısı ise, okuru sadece düşünmeye değil, hissetmeye de davet ediyor. Bu şiir; hem terk edilişi, hem beklentiyi, hem de suskun bir teslimiyeti taşıyor içinde. Aysu, duygunun doğrudan ete kemiğe bürünmüş halini şiirleştirmiş.

Söz ustalığı bir sanatsa, mihenk taşı burada.
Mısraların mihenk taşı — Delibal Celil ÇINKIR