Bilir misin sevgili, sevgi denen duygunun
Her zaman aşka çıkan, yollarıyla mutluydum
Methiyeler dizdiğim, deniz gözlü güzelin
Beni sımsıkı saran, kollarıyla mutluydum

Yaklaşınca mest olup, bakıp, seyre durduğum
Piknik yapmak üzere, hep koşarak vardığım
Gölgesinde uyuyup, salıncaklar kurduğum
Eşsiz ulu çınarın, dallarıyla mutluydum

Müthiş manzarasıyla, bize huzur tattıran
Bahar ve yaz günleri, peşinde tur attıran
Bülbülü dillendiren, feryat, figan ettiren
Sade, sarı ve beyaz, gülleriyle mutluydum

Yüreğimde şenlenen, ateşleri yakıp ta
Deli ırmak misali, şu gönlüme, akıp ta
Eda, cilve, naz ile, gözlerime bakıp ta
Bana şarkı söyleyen, dilleriyle mutluydum

Senin güzel gözlerin, ne de güzel bakardı
Sana tutkun yüreği, kor ateşte yakardı
Kopardığım her çiçek, hep seviyor çıkardı
Sarı papatyaların, fallarıyla mutluydum

Sevda denen duygunun, kuralına uyduğum
Mutluluk pınarından, içip, kanıp, doyduğum
Akşam kır kahvesinde, omuzuna koyduğum
Ben ki deniz gözlümün, şallarıyla mutluydum

Kar değil çiçek kaplı, dağın yamaçlarının
Lüzumsuz dua dolu, hepsi avuçlarının
Omuz undan geriye, attığın saçlarının
Beni sana bağlayan, telleriyle mutluydum

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ