0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
181
Okunma
Belki bir gün,
Dizlerimden düşen dualarla çıkacağım yola,
İçimde kırık bir saat gibi durmuş zaman,
Ne ileri sarar hayat,
Ne geri döner çocukluk…
Belki bir gün,
Sesimi duyar o eski sokağın taşları,
Bir ben varmışım der gibi yankılanır
Terk ettiğim tüm sessizlikler.
Annemin elleri kadar yumuşak bir vedayla
Gideceğim bu dünyadan,
Ve kimse fark etmeyecek
Bir insan daha eksildi sokak lambalarının altında.
Belki bir gün,
Beni anlayan biri çıkar karşıma,
“Geç kaldın be oğlum” der gözleriyle,
Ve ben ağlamamayı öğrenirim…
Yutkunmakla geçer ömür.
Kaldırımlar bilir en iyi beni,
Ayaklarımın neden ağırlaştığını,
Bir cümleye sığmayan ömrüm,
Bir mezar taşına sığacak işte —
Adım, soyadım ve iki tarih arası…
Belki bir gün,
Ölüm bile özler beni,
Ve hayat affeder…
Sırf iyi niyetimden.
Şenol
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
