Kırk yılın hatırına kahveme fal baktırdım.
Görünmedi aşkımız , gizli yerlerde kalmış.
Evliya’ya,tekke’ye nice mumlar yaktırdım
Bütün umutlarımı elimden yeller almış.

Hani "kısmet" çıkardı bakılan fallarda hep
Meğer ne karaymış benim bahtımın gülü
Mutlak saadet vardı görünen hâllerde hep
İlmeği kaçmış işte , söküldü gönül dili.

Kulpuna yakın yerde vardı "müjde" fincanın
Vuslat demi diyerek güldü gözümün içi
Yaşadım sevincini kısa da olsa an’ın
Sanki yüzüme değdi , Aşkım’ın uzun saçı.

Fincanın dibindeydi sana varan yollarım
Engebeli göründü bir de aşka kapalı
Umuda kucak açtım , bom boş kaldı kollarım
Ruhum bedenden uçtu , sanki sana tapalı.

Tabakta tortu vardı kahveden arta kalan
"Yüreğim kabarmış" ta ben ondan habersizim
İnanmak istemedim , dedim , tamamı yalan
İşte o faldan sonra ben böyle kadersizim.

Vahdet-i Can (VAHDET ÇİL)